Archive for June, 2008

Walang Lakas ng loob

Set you free: Side A

We often fool ourselves
And say that it’s love
Only cause when it’s gone We end up being lonely
So how are we to know That it just isn’t so
That we just have to let each other go
There were many times
When we shared precious moments
But later realized they were only stolen moments
So how are we to know That it just wasn’t so
That we just had to let each other go

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you’d be
Then loving you must mean
I really have to set you free

Each day remains my love for you
Keeps growing stronger But everytime we meet
Makes leaving you so much harder
So how are we to know That this just wasn’t so
That we just have to let each other go

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you’d be
Then loving you must mean
I really have to set you free
Letting go is not an easy task
When smiling feels like
I must wear this lonely mask
It hurts deep inside And I just cannot hide
That there’s anguish at the thought
That we should have to part

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you’d be
Then loving you must mean
I really have to set you free

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you’d be
Then loving you must mean
I really have to set you free

napaka makahulugan ng kantang ito sa buhay ko ngayon..pero..wala akong lakas ng loob na ibigay ito sa kanya…sabihin nating nasasaktan parin ako…ngunit wala akong magagawa..ang pag tanggap lang ang natatanging paraan..at ang kagustuhan kong makalimot lang ang tangi kong sandata…alam kong hindi ako nag iisa…kakayanin ko ito…alam ko namang hindi ako nag kulang….at wala akong pagkakautang….

sabihin nating…minsan hindi talaga patas ang buhay…ng bigay ka…halos lahat na..pero kulang pa rin…hindi talga siguro kailan man matututong maging kuntento ang tao…masakit..ng sinabi niyang…”im starting to like someone”… unang tanong na papasok sa isip ko....may pag kukulang kaya ako?… masakit..oo..100%… nalilito daw siya… at nakarelate ako sa kanya..hindi ko naman siya sinisisi..ganun talaga nag babago ang lahat…gaya nga ng saying na..“the only permanent thing in this world, is change” ..ewan ako anung mangyayari…bahala na

Freshmen

dala ko ang isang bolpen at mallit na notebook na may lamang schedule ng subjects ko ngayong araw, sinuri ko ang mga rooms an pupuntahan ko…,miss?pwede mag tanong? (tanong ko sa isang istudyanteng nka salubong ko)..saan ba itong room 214?…sa 2nd floor yan..pwede kang gumamit ng elevator. sagot niya…nakakainis naman..hindi ako pamilyar sa mga mukhang nakikita ko…mas lalo na itong lugar na ginagalawan ko…kinakabahan ako..kaya ko kaya dito? may makikilala kaya akong mga kaibigan?…simula na ng bagong kabanata ng buhay ko….pero kailangan kong harapin..hahai..hirap naman nito..nag iisa..walang kakilala…minsan..sarap isipin na nananaginip lang ako..at sa pag gising ko…balik na ulit s normal ang buhay ko…pero..kinakagat talaga ako ng katotohanang hindi ako nananaginip….katotohanang ipina mumukha sakin na ito ang totoo…kay saklap!..kay pait!….simula nanaman ng ito ng bagong pakikipag sapalaran at pakikibaka sa buhay.